Acıları Döküldü Geceme

Acıları döküldü geceme, hiçbirini tutamadım. O uzaklarda yaşayan yıldızlar gibiydi.  Hep öyle parlak, öyle güzel, öyle halinden memnun görünürdü ki.

Sanki keyfi hep yerindeydi. Hepimizi inandırmış bir kere.

Aslında gerçekten bizden çok uzaklarda yaşarmış.

O acılarını da kendi gibi herkesten uzaklarda tutarmış.

Bu kez ben bile kanmışım. O hiç incinmez sanmışım.

Çok ağladı. Tek bir damlasını bile tutamadım.

Onunla kalkıp o güne geri gidemedim. Onu da bir başına orda bırakıp bugüne geri gelemedim. Onunla kayboldum.

Baktım sınırlar çekilmiş, yollar belirmiş aramızda. Geçemiyorum, aşamıyorum ve ona bir türlü ulaşamıyorum.

Baktım elimden hiçbir şey gelmiyor. Baktım o benim sesimi ses diye duymuyor.

Kendi acısını koyduğu denizlerinde bir başına boğuluyor.

Bana ait olmayan bir acı o an geldi kondu yüreğimin orta yerine. Bu kez git demedim ona, gel dedim.

Severken ayıramazmış çünkü insan, sevdiklerinin yaralarını da severken bulurmuş kendini.

Acı onunsa o acılara da gel demeyi istermiş kalp.

Onun dilsiz yaralarını duyan bir parçan seni de aynı ateşlere atarmış.

Baktım gücüm yetmiyor, sesim çıkmıyor.

Acılarının yanına oturdum ben de.

Sonra anladım. Onun derdi iyileşmek değilmiş.

Benim gelmemmiş.

Gel demeyi hiç öğrenememişlere,

Ve sevdiklerini yaralarıyla seven herkese…

Facebook Yorumları

Leave a Reply

Your email address will not be published.